Beltzen ingeles dialektoa

William Labov ikertzaileak National Science Fundation-en bidez hiru urtean barrena egindako azterlanari jarraiki (1985ean argitaratua), beltzen ingeles dialektoa “hizkera osasuntsu eta bizi-bizia da”, eta “bere gramatika propioa garatzen ari den jendearen aztarnak ageri ditu”. Edo, zehatzago esanda, “bere kabuz garatzen egotearen” zantzu linguistiko ugariak dauzka. Bere ikerketa luze-sakonaren ondorio gisa, honela dio Labovek: “badago frogarik esateko ingeles beltza, ingeles estandarraren antza hartu ordez, aparteko bidea egiten ari dela”. Areago dio ikertzaile honek: beltzen ingeles dialektoa hiztun komunitate baztertuen irudi sozial zabalagoa ispilatzen ari da. Beltzen gramatika, oso aberats eta korapilotsua dena, bere bidea egiten ari da. Esan dezakegu beltzen dialektoko gramatikan gauza berriak gertatzen ari direla”. Beste hitzez esateko, beltzen ingeles dialektoa burua ateratzen ari da, eskubide zibilen garaian egin ziren aurreikuspenen kontra. Izan ere, orduan esaten zen eskoletan bereizkeria desagertzearekin eta jende beltza erakunde amerikar estandarretan sartzen joan ahala, dialekto hori hil egingo zela ezinbestean. Hala ere, lege mailan banaketa desagertu bada ere eskoletan, orain de facto-ko banaketa dago, eta, bestalde, 1988an beltzen langabezia askoz ere handiagoa da 1968an zena baino. Beraz, ezin dugu jakin ea beltzen dialektoa desagertu egingo zen baldintza sozial ideal jakin batzuen pean. Edozein modutan, ez da desagertu; Laboven ikerketak erakusten duenez, beltzen dialektoak berebiziko eginkizuna betetzen du, pertsona beltzaren bereizgarritasun zeinu gorena baita: belztasuna mihian bertan. Esklabutzaz geroztik, dialekto horretantxe kodetu ditu pertsona beltzak bere errito kultural pribatu eta aldi berean komunalak.